به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، در این نشست، سازماندهندگان گروه «آماده برای ایاوسی» (Ready for AOC) — متشکل از فعالان ترقیخواه و کارگری — بدون صرف وقت چندانی برای جشن گرفتن پیروزیهای انتخاباتی دموکراتها، مستقیماً سراغ اصل مطلب رفتند. ژنوِیو رند، از سازماندهندگان این گروه، گفت: «مردم در سراسر کشور برای آیندهای بسیار متفاوت و بسیار بهتر آمادهاند. ما بیش از هر زمان دیگری آمادگی داریم.»
اوکازیو-کورتز، نماینده نیویورک در کنگره که متعلق به نسل هزاره است — و پیروزی غیرمنتظرهاش در هشت سال پیش در برابر یکی از نامزدهای جریان اصلی، به نوعی آغازگر رنسانسی برای جریان چپ در ایالات متحده بود — هنوز تصمیم خود را برای نامزدی اعلام نکرده است. او اخیراً گفته است که برای تصمیمگیری در این باره، به زمان نیاز دارد تا «خصوصی» به آن فکر کند. با این حال، اقدام برای ایجاد یک تشکیلات میدانی در حمایت از او، هماکنون آغاز شده است. روز شنبه، تنها ۲۴ ساعت پس از آغاز به کار گروه «آماده برای ایاوسی»، بیش از ۱۰ هزار نفر از ۵۰ ایالت مختلف، تعهدنامهای را برای حمایت از او امضا کردند.
با اشتیاق برای بهرهبرداری از این فرصت، همه منتظر اوکاسیو-کورتز نیستند تا گزینههای جایگزین را فهرست کنند. تنها دو روز پس از انتخابات میاندورهای، جمال بومن، نماینده سابق سوسیالیست دموکرات، و نومیکی کونست، فعال مترقی، کمیتهای را تشکیل دادند که از رو خانا، نماینده کالیفرنیا، برای نامزدی درخواست میکرد. ممدانی، که حمایتهای پیروزمندانهاش از دیگر سوسیالیستهای دموکرات او را به چهرهای تأثیرگذار در جناح چپ تبدیل کرده، با رهبران اتحادیهها - از جمله شان فین، رئیس اتحادیه کارگران خودروسازی، و سارا نلسون، رئیس انجمن مهمانداران هواپیما - دیدار کرده تا زمینه را برای ورود یک رهبر چپگرا و همسو با کارگران به این رقابتها فراهم کند.
اما عملاً هیچ کاندیدای مناسبی در جناح چپ، شهرت، مهارتهای جمعآوری کمکهای مالی و روابط عمیق اوکازیو-کورتز را در واشنگتن و در جنبشهای طبقه کارگر ندارد.
چشماندازی دگرگونشده
وقتی اوکازیو-کورتز برای اولین بار در ۲۰۱۸ برای کنگره نامزد شد، گفت که «از چپ» نیست، بلکه «از پایین» است. با پیروزی دموکراتهای مترقی و میانهرو در این ماه، این پیام مردمی و پوپولیستی هواداران او است که با تأکید بر سیاست - مدیکر برای همه، معامله سبز جدید، افزایش حداقل دستمزد - به جای ایدئولوژی، مطرح میشود.
تا ژانویه، شش سوسیالیست دموکرات جدید، از جمله فعالان طرفدار فلسطین و سازماندهندگان کارگری و اجتماعی، به اوکازیو-کورتز و نماینده رشیده طلیب در کنگره خواهند پیوست. چهار شهردار جدید سوسیالیست دموکرات به ممدانی در راس شهرهای ایالات متحده خواهند پیوست. و بیش از ۱۰۰ سوسیالیست در مناصب ایالتی و محلی در سراسر کشور قرار خواهند گرفت. سوسیالیستهایی که سالها رقابتهای انتخاباتی با آرای کمتر و سازماندهی محلی را در اولویت قرار دادهاند، با دلگرمی از این پیروزیها، به طور فزایندهای اصرار دارند که زمان اکنون - شاید اکنون یا هرگز - برای یک رئیس جمهور سوسیالیست فرارسیده است.
این پیروزیهای اخیر، تا همین اواخر برای جریانی چپ که بهطور تاریخی در خارج از نظام سیاسیِ دوحزبیِ آمریکا قرار داشته، تصورناپذیر بود. گرچه در طول تاریخ ایالات متحده، نامزدهای سوسیالیست (که شانس چندانی برای پیروزی نداشتند) در انتخابات ریاستجمهوری شرکت کردهاند، اما همواره از طریق احزاب ثالث وارد میدان شدهاند. بیشترین آرایی که یک نامزد سوسیالیست کسب کرده، ۶ درصد بوده است؛ رقمی مربوط به سال ۱۹۱۲.

اوکازیو-کورتز در کنار برنی سندرز و زهران ممدانی
رقابتهای ریاست جمهوری برنی سندرز در سال ۲۰۱۶ با پیامی سوسیالیستی و ضد میلیاردرانه، در فاصله کمی از نامزدی دموکراتها قرار گرفت. سندرز هرگز عضو DSA نبود، اما بسیاری از اعضای این سازمان او را به عنوان الهه سیاسی آن میدانند. سندرز الهامبخش تازهواردان جوان سیاسی مانند اوکازیو-کورتز و ممدانی برای راهاندازی کارزارهای ضد تشکیلات خود بود. دیگران نیز از آنها پیروی کردند. عضویت این گروه که زمانی غیرفعال بود، با پیروزیهایش افزایش یافت.
آنچه نیاز است، یک ائتلاف گسترده است
گرچه انتخابات میاندورهای اخیر ممکن است برای جریان چپ تاریخی بوده باشد، اما بسیاری از پیروزیهای آنان در ایالتهایی رقم خورد که پایگاه مستحکم دموکراتها محسوب میشوند؛ در حالی که در سایر مناطق، دموکراتهای میانهروتر موفق به کسب پیروزی شدند. یک نامزد موفق برای ریاستجمهوری به پایگاه حمایتی گستردهتری نیاز خواهد داشت؛ دستکم در ایالتهای سرنوشتساز (ایالتهای خاکستری).
برای نمونه، در ایالت میشیگان، عبدل السید با اینکه بهطور کلی با جریان چپ همسو است، صراحتاً از سوسیالیسم و سازمان دموکراتهای سوسیالیست آمریکا (DSA) فاصله گرفت. در فلوریدا، انجی نیکسون — چهرهای ترقیخواه که در جریان کارزار انتخاباتی به DSA پیوسته بود — با اختلاف اندکی مغلوب نامزد جمهوریخواه شد. فرانچسکا هونگ، نامزد مورد حمایت DSA که تابستان امسال در ایالت سرنوشتساز ویسکانسین تا آستانه کسب نامزدی حزب دموکرات برای مقام فرمانداری پیش رفته بود نیز در نهایت ناکام ماند.
البته، رشد سازمان DSA در حدود هشت سال گذشته، نحوه اعمال قدرت جریان چپ در این کشور را دگرگون کرده است و این دستاورد کوچکی نیست. اما این پروژه فراتر از این حرفهاست؛ زیرا برای پیروزی در سطح ملی، به ائتلافی متشکل از جریان چپ، جنبش کارگری، ترقیخواهان و لیبرالها نیاز است؛ ائتلافی فراگیر که بتواند تمام این گروهها را گرد هم آورد.
اوکازیو-کورتز تنها نامزد جریان چپ است که توانایی برقراری ارتباط با چنین گروه بزرگی را دارد. او از چنان چشمانداز، تجربه و پیوندهایی با این جنبش برخوردار است که هیچ نامزد دیگری از آنها بهرهمند نیست.